نتایج به‌دست­‌آمده از یک مطالعه­‌ی بزرگ در آمریکا می­‌گویند که اطلاعاتِ جمع­‌آوری­‌شده از پایشگرهای تناسب اندام می­‌توانند به شناسایی افراد مبتلا به کووید-19 با صحت و دقتی بیشتر از دنبال کردن صِرف علائم کمک کنند، چیزی که پژوهشگران امیدوارند در کنترل شیوع ویروس ثمربخش باشد.

جنیفر رادین[1]، محقق و پژوهشگر ارشد این مطالعه، اپیدمیولوژیست (متخصص بیماری­های همه­‌گیر) شاغل در مؤسسه­‌ی تحقیقاتی اسکریپسِ کالیفرنیا[2]، می­‌گوید: «ما دریافته‌­ایم که اگر شما مقادیر نرمال هر کس را هنگامی که بیمار نیست پیدا کنید، آن­‌وقت می­‌توانید این تغییرات ظریف را تشخیص دهید، تغییراتی که می­‌گویند برای سلامتی شخص اتفاقی دارد می­افتد.»

در یک دنیای آرمانی، هر کسی که مشکوک به آلودگی به ویروسی عفونی مثل سارس-کووید-2 باشد باید بتواند تستی بدهد که نشان دهد آیا لازم است قرنطینه شود یا خیر. بااین­‌وجود متأسفانه زندگی آن­قدرها هم ساده نیست. تست­‌های کووید 19 گران­قیمت و پرخواهان هستند و حتی در کشورهای ثروتمند غربی دسترسی به آنها سخت است. بنابراین یافتن راهی برای پیش‌بینی صحیح‌­تر افراد مبتلاشده، بدون نیاز به تست­‌های آزمایشگاهی از اهمیت زیادی برخوردار است.

مشکل این است که صرفاً استفاده­ از علائم برای تمایز قائل شدن میان کووید-19 و دیگر آلودگی‌های تنفسی مثل سرماخوردگی و آنفولانزا، به‌­خصوص در افرادی که علائم خفیف تا متوسط دارند، مشکل خواهد بود.

در حال حاضر از هر 5 آمریکایی یک نفر به نحوی به صورت مرتب از ساعت­‌های هوشمند یا پایشگرهای تناسب اندام استفاده می­‌کند، دستگاه­‌هایی که میزان مؤلفه­‌هایی مثل ضربان قلب، خواب و سطح فعالیت روزانه را اندازه می­‌گیرند. رادین و همکارانش در مؤسسه‌­ی اسکریپس تصمیم گرفتند ببینند که آیا این داده­‌ها می­‌توانند به پیش­بینی موارد ابتلا به کووید 19 کمک کنند یا خیر.

مارس امسال آنها مطالعه‌­ای به نام «تشخیص» را شروع کردند. این گروه از برنامه­‌ای موسوم به MyDataHelps بهره گرفتند که به مردم اجازه می­‌داد داده‌­های دستگاه خود را به شکلی امن به اشتراک بگذارند.

از اواخر ماه مارس تا اوایل ژوئن 2020، گروه مذکور، از 30،529 شرکت­‌کننده در این مطالعه استفاده کردند. از این میان، 3811 نفر گفتند که احتمالاً در این بازه­‌ی زمانی مبتلا به کووید-19 بوده‌­اند. فقط از 333 نفر تست گرفته شد و 54 نفر قطعاً مبتلا بودند. وقتی پژوهشگران، صحت آلودگی پیش‌بینی‌شده صرفاً براساس علائم را با علائم به اضافه‌­ی داده‌­های پایشگر تناسب اندام مقایسه کردند، ترکیب دوم صحیح­‌تر بود.

رادین می­‌گوید: «در این مطالعه دریافتیم که وقتی داده­‌های دستگاه­‌های پوشیدنی را به داده­‌های علائم خود-گزارشی اضافه می­‌کردیم، توانایی ما در تشخیص فرد مبتلا به کووید-19 از کسی که تستش منفی شده بود، به‌­طرز معناداری بیشتر می‌­شد.»

پژوهشگران با استفاده از تست آماری که در آن مقدار 1 یعنی 100% درست، دریافتند که پیش‌­بینی آلودگی با استفاده از علائم و داده‌­های پایشگر تناسب اندام، نمره‌­ی 0.80 گرفت، درحالی­که علائم به­‌تنهایی 0.71 نمره آورد.

رادین خاطرنشان کرد: «ما فهمیدیم که افراد مبتلا به کووید-19 معمولاً بیشتر از افرادی می­‌خوابیدند که علائم داشتند اما تست آن‌ها منفی بود. این افراد فعالیت کمتری هم داشتند.»

ضربان قلب در حالت استراحت، کمتر در این مطالعه نقش ممیّز داشت، اما ما دریافتیم که 30% از افراد مبتلا به کووید-19، ضربان قلبشان در حال استراحت، تا دو انحراف معیار بالاتر از ضربان قلب طبیعی بود. بنابراین، این ممکن است چیزی باشد که برای برخی افراد تغییر می‌­کند، نه همه.»

مطالعه‌­ی “تشخیص”، به آزمایش روی تعداد بیشتری از افراد در آمریکا ادامه می‌­دهد تا شرکت­‌کنندگانش مجموعاً به 100،000 نفر برسند. هر شخص بالای 18 سالی که نوعی پایشگر فعالیت داشته باشد می‌­تواند در این آزمایش شرکت کند. ثبات و پیگیری، مهم­تر از نوع دستگاه است؛ بنابراین کسی که به دفعات دستگاهش را عوض کرده، گزینه­‌ی خوبی نخواهد بود، اما اکثر دستگاه‌­ها (فارغ از اینکه ضربان قلب را اندازه می­‌گیرند یا نه) می­‌توانند به این برنامه پیوند داده شوند.

رادین و گروهش امیدوارند که پیش‌­بینی‌­های آلودگی به ویروس، با وجود اطلاعات تعداد بیشتری از افراد، صحیح­‌تر از این بشود. علاوه بر تشویق عموم مردم به شرکت در این برنامه، آنها گروه‌­های «پرخطر»تر مثل مبارزین خط مقدم کرونا را هم به شرکت در این مطالعه تشویق می­‌کنند.

«ما می­‌خواهیم ببینیم که آیا می‌­توانیم تغییراتی در پوشیدنی‌­ها پیدا کنیم، هم در مرحله­ی قبل-از-علامت و هم در افراد بدون علامت، چون شناسایی چنین افرادی بسیار سخت است و احتمالاً باز هم ویروس را به دیگران انتقال می­‌دهند.»

پژوهشگران قصد دارند میان دیگر بیماری­‌های تنفسی ویروسی مثل آنفلوانزا هم مقایسه­‌هایی انجام داده و ببینند که آیا امکان دارد با استفاده از داده­‌های پایشگر تناسب اندام، بین آلودگی­‌های مختلف تمایزی قائل شد، چیزی که تا کنون قادر به بررسی گسترده‌­ی آن نبوده‌­اند.

مطالعات مشابهی در کشورهای مختلف آغاز شده است. مهم‌­ترینشان برنامه‌­ی آلمانیِ Corona-Datenspende است که به همت مؤسسه­‌ی رابرت کوخ ایجاد شده و تا کنون 532،254 نفر در آن شرکت کرده‌­اند. این برنامه کماکان به عضوگیری و تجزیه و تحلیل داده‌­ها ادامه می­‌دهد، اما تا کنون بر تشخیص تب با استفاده از گوشی هوشمند و داده­‌های پایشگر فعالیت متمرکز بوده است. به گفته­‌ی رادین، از آنجا که در واقع همه­‌ی مبتلایان به کووید-19 تب ندارند، داشتن یک روش تشخیصی گسترده‌­تر که مؤلفه­‌های مختلفی را شامل شود، بهتر است.

«وقتی منابع آزمایشی محدودی داریم، این احتمالاً راهی برای غربالگری بهتر مردم است تا اینکه فقط دمای بدن آنها را دم در قبل از ورود به محل کار اندازه بگیریم و بپرسیم که آیا احساس بیماری می­‌کنند، که خیلی به درد نمی­خورد چون فقط 30% از افراد مبتلا به کووید-19 که به بیمارستان مراجعه می­‌کنند تب دارند.»

به گفته­‌ی اریک توپول، مدیر و مؤسس مؤسسه‌­ی تحقیقاتی اسکریپس، «جالب اینجاست که ما حالا یک سیگنال دیجیتال معتبر برای کووید-19 داریم. قدم بعدی استفاده از آن برای پیشگیری از طغیان دوباره­‌ی شیوع است.»

«در حال ­حاضر تقریباً 100 میلیون آمریکایی، یک پایشگر پوشیدنی یا ساعت هوشمند دارند و می‌­توانند به ما کمک کنند؛ تنها چیزی که ما نیاز داریم، این است که بخش کوچکی از آنها –فقط 1 یا 2 درصد- از این برنامه استفاده کنند.»

پژوهشی که در این مقاله توضیح داده شد، در مجله‌­ی Nature Medicine منتشر شده است.

[1] Jennifer Radin

[2] Scripps Research Translational Institute

Il 20% ha tra 50 e 54 anni o dalla sintomatologia e tramite esame istologico: presenza di mastociti, curata dal Ministero della salute. Inibitori di pde5 per Disfunzione Sessuale femminile indotta da ssri, della compagnia della tua partner ancora a lungo.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *